เมนูหลัก

เกี่ยวกับตำบล - ประวัติตำบล



เทศบาลตำบลร้องกวาง ตั้งอยู่ในอำเภอร้องกวาง แต่เดิมก่อน พ.ศ.2420 อำเภอร้องกวางเป็นหมู่บ้านเล็กๆ อยู่ในป่า เรียกว่า “บ้านร้องกวาง” คำว่า “ร้อง” เป็นภาษาท้องถิ่น หมายความว่า ร้องน้ำ หรือ ร่องที่น้ำขัง และไหลผ่านตลอดปี หรือหมายถึง “ส่งท้าย” นั่นเอง ส่วนคำว่ากวาง เป็นภาษากลาง หมายถึง ชื่อสัตว์ป่าสี่เท้าชนิดหนึ่ง อันเป็นที่ทราบกันอยู่โดยทั่วไป ภาษาท้องถิ่นเรียกชื่อสัตว์ชนิดเดียวกันนี้ว่า “กวาง”

โดยที่หมู่บ้านแห่งนี้ มีร่องน้ำหรือลำห้วยดังกล่าวไหลผ่านอ้อมหมู่บ้านโดยตลอด ต้นน้ำมีสภาพเป็นป่าทึบ อุดมด้วยต้นไม้นานาชนิด เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหลายชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีกวางเป็นฝูง ๆ ลงกินน้ำ เล่นน้ำในลำห้วยนี้เป็นประจำ ลำห้วยแห่งนี้ได้ชื่อว่า “ห้วยร้องกวาง” โดยเอาคำว่า “ร้องน้ำ” กับ “กวาง” มารวมกันเหตุที่ไม่เรียกว่า “ห้วยร้องกว๋าง” ก็เพราะว่า “กว๋าง” เป็นภาษาท้องถิ่นรู้กันเฉพาะแห่ง ไม่เป็นที่แพร่หลาย ส่วนคำว่า “กวาง” เป็นภาษากลางมีผู้รู้จักความหมายโดยทั่วไป แม้ในท้องถิ่นอื่นเมื่อเอ่ยคำนี้ก็มีผู้รู้ความหมายเป็นอย่างดี ประกอบกับกลุ่มชนกลุ่มแรกที่มาตั้งถิ่นฐานบ้านช่องที่หมู่บ้านนี้ โดยอพยพมาจาก “บ้านกวางช้างมูบ” ตำบลบ้านกวาง อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ จึงประสงค์จะตั้งชื่อหมู่บ้านและถาวรวัตถุอื่น ๆ ให้มีความหมายใกล้เคียงกับชื่อถิ่นฐานเดิมของตนเพื่อเป็นอนุสรณ์เช่นเดียวกับหมู่บ้าน ตำบลอื่น ๆ (เช่น บ้านกาดผาแพร่ ก็ได้อพยพมาจากตำบลบ้านกาศ อำเภอสูงเม่น เป็นต้น) ด้วยเหตุนี้ลำห้วยที่อุดมสมบูรณ์ที่ไหลผ่านหมู่บ้านจึงถูกตั้งชื่อว่า “ห้วยร้องกวาง” และหมู่บ้านที่ถูกตั้งชื่อลำห้วยว่า “บ้านร้องกวาง” และต่อมาได้มีการสร้างวัดขึ้น ก็ได้ชื่อว่า “วัดร้องกวาง” เช่นเดียวกันเมื่อสร้างรูปปั้น “ช้างมูบ” อันเป็นสัญลักษณ์ของ “บ้านกวางช้างมูบ” ไว้ในอุโบสถใกล้แทนพระประธาน เพื่อเป็นอนุสรณ์ ปัจจุบันแม้ได้มีการรื้ออุโบสถหลังเก่าแล้ว แล้วสร้างขึ้นใหม่ก็ได้สร้างรูปปั้น “ช้างมูบ” ดังกล่าวไว้ในอุโบสถหลังใหม่ใกล้แท่นพระประธานเหมือนเดิม เพื่อให้อนุชนรุ่นหลัง ได้ระลึกและได้ทราบความเป็นมาโดยทั่วกัน

ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้ประกาศลงวันที่ 18 กรกฎาคม 2519 โดยยกฐานะท้องถิ่นบางส่วนในตำบลร้องกวาง อำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ ขึ้นเป็นสุขาภิบาลร้องกวาง ได้ประกาศลงวันที่ 15 พฤษภาคม 2528 เปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลร้องกวาง นำบางส่วนของตำบลทุ่งศรี และตำบลร้องเข็มมารวม เพื่อความเหมาะสมในการบริหารงาน และทำนุบำรุงท้องถิ่น ตามที่ได้ประกาศในราชกิจนุเบกษา เล่ม 102 ตอนที่ 88 วันที่ 9 กรกฎาคม 2528 และได้รับการยกฐานะจากสุขาภิบาลร้องกวาง ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล 2542 เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542

ปี พ.ศ. 2547 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การยุบรวมองค์การบริหารส่วนตำบลกับเทศบาลตำบล โดยที่เป็นการสมควรยุบรวมองค์การบริหารส่วนตำบลกับเทศบาลตำบล ที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกันตามเจตนารมณ์ของประชาชนในเขตตำบล นั้น อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 41 จัตวา แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเทศบาล (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2546 และมาตรา 12 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเทศบาล (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2546 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย จึงประกาศยุบองค์การบริหารส่วนตำบลโดยให้รวมพื้นที่เข้ากับเทศบาลตำบล ดังนี้

(18) องค์การบริหารส่วนตำบลร้องเข็ม รวมกับ เทศบาลตำบลร้องกวาง อำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ ให้เทศบาลที่รวมกับองค์การบริหารส่วนตำบลตามประกาศนี้มีเขตตามเขตเทศบาลเดิมรวมกับเขตองค์การบริหารส่วนตำบลที่รวมเข้ากับเทศบาล นั้น

ในปีเดียวกัน (พ.ศ.2547) ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การยุบรวมสภาตำบลกับเทศบาลตำบล โดยที่เป็นการสมควรยุบรวมสภาตำบลกับเทศบาลตำบล ที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกันตามเจตนารมณ์ของประชาชนในเขตตำบล นั้น อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 41 จัตวา แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2546 และมาตรา 12 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติเทศบาล (ฉบับที่ 12 ) พ.ศ. 2546 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจึงประกาศยุบสภาตำบลโดยให้รวมพื้นที่เข้ากับ เทศบาลตำบล ดังนี้ (10) สภาตำบลทุ่งศรี รวมกับ เทศบาลตำบลร้องกวาง อำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ ให้เทศบาลที่รวมกับสภาตำบล ตามประกาศนี้ มีเขตตามเขตเทศบาลเดิมรวมกับเขตสภาตำบลที่รวมเข้ากับเทศบาล นั้น


0.04s. 0.75MB